Metoda działania analizatora wilgotności kasetowego

Producent analizatorów wilgotności przekazuje Państwu tę nowość.

Precyzyjna, standardowa biureta tłokowa i antydyfuzyjna głowica miareczkująca wagosuszarki Karla Fischera zapewniają wysoką precyzję miareczkowania potencjometrycznego. Konstrukcja biurety typu push-fit umożliwia łatwą i szybką wymianę w dowolnym momencie.

Zasada działania analizatora wilgotności

W 1935 roku Karl-Fischer (Karl Fischer) po raz pierwszy zaproponował metodę pomiaru wilgotności za pomocą analizy pojemnościowej. Metoda ta jest metodą wizualną opisaną w dokumencie GB6283 „Oznaczanie zawartości wilgoci w produktach chemicznych”. Metoda wizualna pozwala na pomiar wilgotności jedynie bezbarwnych substancji ciekłych. Później rozwinęła się w metodę elektryczną. Wraz z rozwojem nauki i technologii, licznik kulombowski i metoda objętości zostały połączone, tworząc metodę kulombowską. Metoda ta jest metodą badawczą opisaną w dokumencie GB7600 „Oznaczanie zawartości wilgoci w oleju transformatorowym podczas eksploatacji (metoda kulombowska)”. Klasyfikacja metody wizualnej i metody elektrycznej jest zbiorczo nazywana metodą objętościową. Metoda Karla Fischera dzieli się na dwie metody: metodę objętościową Karla Fischera i metodę kulombowską Karla Fischera. Obie metody zostały uznane za standardowe metody analityczne w wielu krajach i są wykorzystywane do kalibracji innych metod analitycznych i przyrządów pomiarowych.

2. Metoda kulometryczna Karla Fischera jest elektrochemiczną metodą oznaczania wilgotności. Zasada działania polega na tym, że gdy odczynnik Karla Fischera w komorze elektrolitycznej urządzenia osiągnie stan równowagi, wstrzykiwana jest próbka zawierająca wodę, a następnie w obecności pirydyny i metanolu zachodzi reakcja redoks żeńszenia i jodu, dwutlenku siarki oraz jodowodorku pirydyny i metylosiarczanu pirydyny. Zużyty jod powstaje podczas elektrolizy anodowej, dzięki czemu reakcja redoks trwa aż do całkowitego wyczerpania wody. Zgodnie z prawem elektrolizy Faradaya, ilość jodu wytwarzanego w procesie elektrolizy jest proporcjonalna do ilości energii elektrycznej zużytej podczas elektrolizy.

Reakcja jest następująca:

Anoda: 2I--2e→I2

Katoda: I2+2e→2I-

2H++2e→H2↑

Z powyższej reakcji wynika, że ​​1 mol jodu wymaga 1 mola wody do utlenienia 1 mola dwutlenku siarki. Jest to zatem reakcja równoważna 1 molowi jodu i 1 molowi wody, co oznacza, że ​​ilość prądu elektrycznego dla jodu elektrolitycznego jest równa ilości prądu elektrycznego dla wody elektrolizowanej. Elektroliza 1 mola jodu wymaga 2×96493 kulombów prądu, a elektroliza 1 milimola wody wymaga 96493 milikulonów prądu.