Bedieningsmethode van de cassettevochtanalysator

De fabrikant van vochtanalysatoren deelt dit nieuws met u.

De uiterst nauwkeurige standaard zuigerburette en de anti-diffusie titratiekop van de Karl Fischer vochtanalysator garanderen zeer nauwkeurige potentiometrische titratie. Dankzij het kliksysteem is de burette op elk moment eenvoudig en snel te vervangen.

Werkingsprincipe van de vochtanalysator

In 1935 introduceerde Karl-Fischer voor het eerst een methode voor het meten van vocht met behulp van capaciteitsanalyse. Deze methode is de visuele methode in GB6283 "Bepaling van het vochtgehalte in chemische producten". De visuele methode kan alleen het vochtgehalte van kleurloze vloeibare stoffen meten. Later ontwikkelde deze methode zich tot de elektrische methode. Met de ontwikkeling van wetenschap en technologie werden de coulombteller en de volumemethode gecombineerd tot de coulombmethode. Deze methode is de testmethode in GB7600 "Bepaling van het vochtgehalte van transformatorolie tijdens bedrijf (Coulombmethode)". De visuele methode en de elektrische methode worden gezamenlijk de volumemethode genoemd. De Karl-Fischer-methode is onderverdeeld in twee methoden: de Karl-Fischer-volumemethode en de Karl-Fischer-Coulombmethode. Beide methoden zijn in veel landen erkend als standaardanalysemethoden en worden gebruikt voor de kalibratie van andere analysemethoden en meetinstrumenten.

2. De Karl Fischer-coulometrische methode is een elektrochemische methode voor het bepalen van vocht. Het principe is dat wanneer het Karl Fischer-reagens in de elektrolytische cel van het instrument een evenwicht bereikt, het waterhoudende monster wordt geïnjecteerd. De redoxreactie tussen ginseng en jodium, zwaveldioxide, pyridinehydrojodaat en pyridinemethylsulfaat vindt plaats in aanwezigheid van pyridine en methanol. Het verbruikte jodium wordt geproduceerd tijdens de anode-elektrolyse, waardoor de redoxreactie doorgaat totdat al het water is verbruikt. Volgens de wet van Faraday is de hoeveelheid geproduceerd jodium evenredig met de hoeveelheid elektriciteit die tijdens de elektrolyse wordt verbruikt.

De reactie is als volgt:

Anode: 2I--2e→I2

Kathode: I2+2e→2I-

2H++2e→H2↑

Uit de bovenstaande reactie blijkt dat 1 mol jodium 1 mol water nodig heeft om 1 mol zwaveldioxide te oxideren. Het betreft dus een equivalente reactie tussen 1 mol jodium en 1 mol water, wat betekent dat de hoeveelheid elektriciteit die nodig is voor de elektrolyse van jodium gelijk is aan de hoeveelheid elektriciteit die nodig is voor de elektrolyse van water. De elektrolyse van 1 mol jodium vereist 2 × 96493 coulomb elektriciteit, en de elektrolyse van 1 millimol water vereist 96493 millicoulon elektriciteit.