Vijf methoden voor het bepalen van de bodemvochtigheid

Leverancier van precisieweegschalen. Deel met u:

Een instrument voor het meten van bodemvocht staat ook bekend als: bodemvochtmeter, snelle vochtbalansanalysator of snel bodemvochtmeetinstrument.

Halogeen vochtanalysator met touchscreen

Methode 1: De droogmethode wordt ook wel de gewichtloze methode genoemd.

Het is de meest gebruikelijke methode om bodemvocht te meten. Meestal wordt een nat bodemmonster met een bekend gewicht gewogen uit een ongestoorde bodemkolom die in de natuur is genomen, gedroogd in een oven op 105 °C en vervolgens gewogen. Het waterverlies door verhitting vertegenwoordigt het bodemvocht in het natte monster.

Methode 2: Halogeenvochtanalysator met touchscreen

Het principe van de internationale ovendroogmethode wordt hoofdzakelijk toegepast. De meetresultaten komen goed overeen met de vochtmeting in de oven, maar de efficiëntie is veel hoger.

Methode 3: Weerstandsmethode

Het is voornamelijk een methode die gebruikmaakt van het feit dat de weerstand van bepaalde poreuze materialen zoals gips, nylon, glasvezel, enz. samenhangt met hun watergehalte. Wanneer deze blokken met ingebedde elektroden in vochtige grond worden geplaatst, absorberen ze het bodemvocht en bereiken ze een evenwicht. De weerstand van de blokcomponenten wordt bepaald door hun watergehalte, dat op zijn beurt wordt bepaald door de waterspanning of -zuiging van de omliggende grond. De relatie tussen de gemeten weerstand en het percentage bodemvocht kan worden bepaald met behulp van een kalibratiemethode. Deze blokken worden gebruikt om het watergehalte van geselecteerde locaties in het veld gedurende een bepaalde tijd te bepalen. Ze geven redelijk nauwkeurige vochtmetingen in het zuigingsbereik van 1 tot 15 atmosfeer.

Methode 4: Neutronenverstrooiing

Het is met name een unieke methode om de bodemvochtigheid in de natuur te bepalen. De effectiviteit van neutronenvochtmeters is gebaseerd op het principe dat waterstof de unieke eigenschap heeft om de snelheid van snelle neutronen drastisch te verlagen en ze weg te verstrooien. Deze methode kent duidelijke beperkingen bij bodems met veel organisch materiaal, omdat veel van de gebonden waterstofatomen in organisch materiaal in andere vormen dan water voorkomen. Bovendien is de methode niet geschikt voor het meten van het bodemvochtgehalte in de bovenste 0-15 cm van de bodem.

Methode 5: TDR-methode. TDR wordt ook wel reflectometer genoemd.

De TDR-meetmethode bleek aanvankelijk geschikt voor het bepalen van het volumetrische watergehalte van de bodem, en later ook voor het bepalen van het zoutgehalte. TDR is zeer onafhankelijk van de bodemsoort, dichtheid en temperatuur, waardoor de meetresultaten vrijwel onveranderd blijven. De toepassing van TDR-technologie voor het bepalen van de bodemvochtigheid onder ijzelomstandigheden levert bevredigende resultaten op, terwijl dit met andere meetmethoden lastiger is. Met TDR kunnen het bodemwater- en zoutgehalte tegelijkertijd worden gemeten, op dezelfde plaats en op hetzelfde moment. De resultaten zijn consistent.