Geschiedenis van de roterende viscometer

Een digitale rotatieviscometer wordt gebruikt om de viscositeit van vloeistoffen te meten en wordt veelvuldig toegepast voor het bepalen van de viscositeit van diverse vloeistoffen zoals vet, verf, plastic, voedsel, medicijnen, cosmetica, kleefstoffen, enzovoort.

Met de ontwikkeling van de wetenschap en de verbetering van de industriële productie is het meten van de viscositeit van stoffen zeer belangrijk geworden. Deze meting kan worden gebruikt om de viscositeit en het stromingsgedrag van polymere vloeistoffen te bepalen. Omdat de meeste polymeren worden verwerkt en gevormd onder viskeuze stromingsomstandigheden, is het beheersen van de prestatie-eisen voor de bepaling van de polymeerviscositeit van groot belang in het polymeerproductieproces.

De bestaande viscositeitsmeters zijn er hoofdzakelijk in verschillende typen, zoals trommelmeters, kegelplaatmeters en parallelle plaatmeters.

Geschiedenis van de rotatieviscometer

De rotatieviscositeitsmeetmethode, ontwikkeld door de Amerikaanse familie Brookfield, maakt gebruik van de unieke relatie tussen de schuifkracht en de weerstand tussen de rotor en de vloeistof om een ​​nieuwe viscositeitsmeting te creëren. De familie Brookfield ontwierp 's werelds eerste dynamische viscositeitsmeetinstrument onder hun eigen naam: het rotatieviscositeitsmeetinstrument. Brinell is tevens een afkorting van de familienaam Brookfield.

Vanaf het begin van het wijzerplaatmodel, na 75 jaar van transformatie en verbetering, zijn de prestaties ervan steeds beter geworden. De daaropvolgende DV-I, DV-II en DV-III, die geleidelijk aan verschenen, hebben een grote vooruitgang teweeggebracht in de viscositeitsmeting. Hierdoor is viscositeitsmeting niet langer alleen een eenvoudige meting van de viscositeit, maar ook van andere vloeistofeigenschappen, zoals thixotropie.

Later deed de roterende viscometer zijn intrede op de Chinese markt en speelde een belangrijke rol in de ontwikkeling van de polymeerindustrie in mijn land.

Viscositeitsmeter

Trommelviscometer

Zoals de naam al doet vermoeden, bestaat de buitenkant uit een cilinder met een platte bodem en een cilinder in het midden van de as. Tussen de cilinder en de spleet bevinden zich twee spleten, gevormd door parallelle oppervlakken, waarin zich de polymeervloeistof bevindt. De cilinder wordt aangedreven door een traploze snelheidsregelaar. De cilinder is opgehangen aan een krachtmeetinrichting en daarmee verbonden door een veer. Wanneer de cilinder roteert, stroomt de polymeervloeistof in de spleet door de schuifkracht, omdat de vloeistof in de cilinder de rotatie aandrijft. De cilinder roteert over een bepaalde hoek θ totdat het koppel en de veerkracht de rotatie stoppen. In evenwicht bereikt de schuifkracht van de vloeistof een stabiele toestand. Vervolgens kunnen het koppel op de cilinder en de rotatiesnelheid van de cilinder worden gebruikt om de som van de verschillende posities in de ringnaad te berekenen.

Viscometer voor wervelplaten

De wervelplaat bestaat uit een bovenste en een onderste deel van een cirkelvormige plaat. Het middelpunt van de cirkelvormige plaat ligt op dezelfde as als de bovenkant van de kegel. Zowel de kegel als de cirkelvormige plaat zijn draaibaar. Het verschil met een tonviscometer is dat het polymeersmelt zich in de spleet bevindt die gevormd wordt door de kegel en de cirkelvormige plaat onder een hoek θ. Door de cirkelvormige plaat te draaien, wordt de kegel door de vloeistof meegezogen. Onder de voorwaarde van schuifevenwicht stopt de kegel met draaien na een bepaalde hoek.

Vallende-kogel-viscometer

De vallende-balmethode is ook een methode om de viscositeit van polymeren te meten, maar wordt zelden gebruikt om de viscositeit van smelt te meten. De beperking is dat het niet eenvoudig is om basisgegevens zoals de som te verkrijgen. Tijdens de beweging van de bal zijn de waarden van Υ in elk deel van de vloeistof niet uniform, en de gegevensverwerking is ook lastig. Daarom is het moeilijk om een ​​uitgebreide analyse te maken, die alleen toepasbaar is op de maximale schuifsnelheid in de buurt van de bal, die kan worden geschat als 3v/2R (waarbij v de valsnelheid van de bal is en R de straal van de bal). De schuifsnelheid in lichaamsvloeistoffen tijdens een meting is meestal lager dan 0,01 per seconde; polymeersmelten worden bij dergelijke snelheden over het algemeen als vloeistoffen beschouwd.